/OGR
KRONIKI SPIDERWICK
/Tłumaczenie: /SHX
/Korekta: /JediAdam
/80 lat później
/Oto i on.
/Prawie taki, jakim go zapamiętałam.
Byłam młodsza od ciebie, kiedy ostatni raz tu byłam, Simon.
Jest całkiem duży.
Więc będę mógł mieć tu większe zwierzęta, tak mamo?
Jasne! Od razu krowę. Albo całe stado.
Trzódkę.
To też. I co o tym myślisz, Jared?
Jared?
Dobra. Idziemy.
Już dobrze, panie Tibbs. Nic się nie dzieje.
Pachnie starymi ludźmi.
To tylko obserwacja, nie osąd.
Jesteś zły z powodu przeprowadzki. Rozumiem to.
Tylko czego oczekujesz po tym cichym proteście?
Chociaż przyznaj, że to nie jest sposób na radzenie sobie ze złością, jaki obiecałeś stosować.
Kiwnij głową, jeśli się zgadzasz.
Dwa mrugnięcia.
Nic.
Mal, zabierzcie z Simonem swoje rzeczy.
Czekajcie w przedpokoju, a ja poszukam głównego włącznika prądu.
Dobrze, mamo.
- Natychmiast wysiadaj z auta. - Nie jesteś moją mamą, Mallory.
Nie, jestem gorsza, bo mama nie wierzy w metody siłowe.
- Chodź tu, ty mała... - I wyszedł z samochodu! Dziękuję!
Przestań! Nie pozwolę, byś zachowywał się jak głupek!
- Zrobię co będę chciał. - Nie zrobisz!
Mama potrzebuje, by to wypaliło, więc przestań!
- Simon, bierz ją! - Jestem pacyfistą.
Jesteś wkurzająca. Myślisz, że pozjadałaś wszystkie rozumy!
- Wiem rzeczy, o których nie masz pojęcia. - A jakie?
Nieważne.
- Dzięki za pomoc, brachu. - Nie tworzę konfliktów.
- Co ty wyprawiasz? - Rozpakowuję się.
Po co? Powiedziałam ci, że to tylko tymczasowo.
Tata przyjeżdża jutro i zabierze nas ze sobą z powrotem.
- Wiem. Ale co z mamą? - Może mieć Mallory.
Daj spokój, Simon, nie możemy tu zostać.
Rozejrzyj się. To dom, o którym zapomniał czas.
I wszędzie ten...
Zapach starych ludzi. Wiem.
A to co?
Sól. Na oknie jest sól.
Wiem. Jest na wszystkich oknach.
Tak i to nie jest dziwne.
Myślę, że to on ją tu rozsypał.
- Ta dziwna babka i jej mąż? - Nie.
Arthur Spiderwick. Wiesz, nasz pra, pra wujek.
To ta mała jest porąbana. Wiesz, ciotka Lucinda, jego córka.
Mieszkała tu, zanim nie wzięli jej do...
Do...
Domu wariatów.
Dokładnie.
Dlaczego ją tam wzięli?
Bo mówiła, że jej ojciec został porwany.
Przez kogo?
Przez rusałki.
Dokładnie.
Nasza postrzelona ciotka spędziła tu całe życie i nigdy nie opuściła tego domu!
To nie przytrafi się ani mnie, ani tobie.
Koniec dyskusji.
Czy ktoś widział moje klucze? Pamiętam, że zostawiłam je właśnie tutaj.
Nie.
Chyba ciotka Lucinda lubiła płatki z miodem, co?
I sos pomidorowy.
Gdzie mój medal z zawodów szermierczych, Jared?
- Leży na twoim łóżku? - Nie ma go tam.
Więc znajdź łóżko, a medal też się tam znajdzie.
Nie mówię o łóżku...
Wiesz co?
Będę cię ignorować do czasu, aż przyniesiesz mój medal.
Przyrzekasz?
W zasadzie to będziesz musiała uznać jego istnienie,
jeżeli chcesz odzyskać swój medal.
Dzięki, Spock. Jesteś dumą Federacji.
Jared, oddaj jej go.
Nie wziąłem tego głupiego medalu!
- Ty kłamco! - Konflikt.
- Stul dziób, Simon! - Zamknij się, Simon!
To nie będzie tak wyglądać.
Nowe miasto. Nowy dom. Nowa praca.
To nasze nowe życie.
Nie wracajmy do korzeni, dobrze?
Wiem, że ten dom nie jest doskonały, ale jeśli tylko będziemy chcieli,
to możemy sprawić, by taki był.
- Dobrze? - Dobrze, mamo.
/Zamknij się!
Cześć.
- Tata. - Tata.
/Tak, dojechaliśmy.
Co to za dźwięk w tle?
W sumie, walić to. Wcale nie chcę wiedzieć.
- Bo nie chcę. - Pójdę poszukać mojego medalu.
Pomogę ci.
Co?
Twój tata.
- Cześć, tato. /- Cześć, mały.
/Jak tam rezydencja rodziny Adamsów?
Dom? Jest wspaniały,
jeśli tylko lubisz olbrzymie rudery, pośrodku niczego.
/- Daj spokój. - Poważnie. Tu nic nie ma.
- Sam zobaczysz. /- No tak, posłuchaj...
- Przyjeżdżasz jutro, prawda? /- Może. Postaram się.
- Dlaczego może? /- Nie martw się. Przyjadę.
/Jest coś, o czym musimy porozmawiać.
/Ale mogę nie zdążyć na /jutrzejszy wieczór, rozumiesz?
- Tak, rozumiem. /- Dobrze.
- Ale przynajmniej spróbujesz, tak? /- Jasne.
/Zobaczymy się wkrótce. /Z całą pewnością.
Dobrze.
/- Do zobaczenia, synku. - Cześć, tato.
Co mu nagadałaś?
Nie mogłaś nawet udać, że chcesz, by tu przyjechał i się z nami zobaczył?
Jaredzie Grace, odłóż tę miotłę!
- W tej ścianie coś jest! - Już!
Mówiłeś, że przestaniesz wyżywać się na różnych rzeczach, kiedy wpadasz w złość!
Wiem, że obiecałam, że już nie będę krzyczeć. Proszę, proszę, nie rób tego.
Posprzątamy to, mamo. Idź do łóżka. Musisz się przespać.
- Nieźle, tępaku. - Zamknij się.
Coś tam jest i się porusza.
Prawdopodobnie ruda wiewiórka. Bardzo powszechna w tym regionie.
Albo po prostu szczur.
Nie potrzebujemy kolejnych dziur w ścianach!
Wspaniale. Ale to ja za to oberwę.
Zobaczcie.
To jedna z tych rzeczy, jakiej używano do przesyłania jedzenia na górę.
- Jak się to nazywa? - Wyciąg kuchenny.
Patrzcie, klucze mamy.
I mój medal!
Co? Ciągle, myślisz, że ja go zabrałem.
Tak, Mal, przyłapałaś mnie.
Wziąłem twój medal, ukryłem go tutaj i zalepiłem ścianę.
Nie wiem, jak to zrobiłeś.
Wiem tylko, że to ty! Bo to zawsze twoja sprawka.
- A teraz to posprzątasz. - Powiedziałaś mamie, że razem to zrobimy.
"My" znaczy "ty".
Simon, nie chcesz wiedzieć, dokąd to coś poszło?
Raczej nie.
/OSZTRZEŻENIE
/Jaredzie Grace /Opuść to miejsce
/Simon!
Simon, obudź się!
Byłem na górze. Tam jest pokój, sekretny pokój.
Z biurkiem i skrzynią, w której znalazłem tę książkę!
- Coś tam było! - Ruda wiewiórka?
Nie, nie wiewiórka. Chyba, że wiewiórki potrafią pisać.
Coś napisało w pyle na biurku, "Jaredzie Grace, opuść to miejsce."
To naprawdę... niemożliwe.
Jest już późno.
Idź już spać.
/Nie waż się czytać tę książkę,
/nawet jeśli rzucisz tylko okiem,
/zapłacisz za to kosztem życia /i stawisz czoła straszliwym konsekwencjom.
/Arthura Spiderwicka przewodnik terenowy /po fantastycznym świecie wokół ciebie
Co do...?
Jak wy się stąd wydostaliście?
/Arthura Spiderwicka przewodnik terenowy /po fantastycznym świecie wokół ciebie
/Drogi czytelniku.
/To, co trzymasz w ręku jest /kulminacją pracy mojego życia.
/Wkrótce, podobnie jak ja, zobaczysz,
/że wśród nas żyje wiele /fantastycznych stworzeń...
/ukrytych przed nami dzięki /mimetyzmowi i magii.
/Ta praca udostępni ci /narzędzia i techniki
/potrzebne do zdjęcia zasłony /i zobaczenia niewidzialnego.
/Kiedy tego dokonasz, już nigdy nie będziesz /widział rzeczy w normalny sposób.
/Bądź świadomy tego, że sekrety, /które poznasz, były ukryte przez wieki.
/Sekrety, które wiele stworzeń z tej /sfery wolałoby nie wyjawiać.
/Istoty, które poznasz, /są naprawdę wyjątkowe,
/a większość z nich nie /lubi być obserwowana.
/Ale, przez przez ten czas, /zdobyłem ich zaufanie.
/Niektóre zaś, co z radością komunikuję, /mogę nazywać swoimi przyjaciółmi.
/Ale kilka z nich jest szczerze /powiedziawszy przerażające.
/Ciemne moce tej krainy, żyją, /by służyć tylko jednemu stworzeniu,
/Ogrowi imieniem Mulgarat.
/Tajemnice tu zgromadzone są potężne. /Bardziej niż cokolwiek innego.
/Nigdy wcześniej wiedza /o tym fantastycznym świecie
/nie została ujęta w jednej księdze.
/Tak więc błagam cię, drogi czytelniku, /korzystaj mądrze z tej wiedzy.
/Jako, że ogr Mulgarat, z całą swoją /wytrwałością, poszukuje tej wiedzy.
/Jeśli zdołałby posiąść informacje /zawarte na tych kartach,
/to mogę cię zapewnić, że jego intencje /byłyby z gatunku tych podłych.
/Potrafi przybrać wiele form,
/więc musisz zachować ciągłą czujność.
/Obawiam się, że im więcej wiem,
/to tym większe niebezpieczeństwo /grozi wszystkim wokół mnie.
/Więc strzeż się, czytelniku.
/Zaklinam cię, strzeż się.
/Mamo!
- Co się dzieje? /- Mamo! Mamo, pomocy!
/Co ci się stało?
- Nie ruszaj się. - Proszę, mamo. Odetnij to! Odetnij!
- Dobrze, uspokój się. - Proszę, mamo!
Odetnij mnie! Odetnij!
/Weź nożyczki! /Nie zależy mi na tym!
- Co się stało? - To on zniszczył moje włosy! Zabierz go stąd!
Jared, tym razem posunąłeś się za daleko.
- Proszę, mamo! - Co? Ja tego nie zrobiłem!
Od dwóch godzin siedziałem w kufrze czytając książkę!
Tak, jasne!
Zapytaj Simona.
Był w kufrze.
- Odetnij mnie! - Przewodnik.
Mamo, odetnij mnie!
Wcale mi się to nie podoba.
Powiedziałam, że mogę pomóc ci złapać tego świszcza, lub coś takiego.
Muszę ćwiczyć. No to dawaj.
Simon!
To nie fair. Rozproszył mnie.
- Co znaczy "udobruchać"? - "Udobruchać."
No wiesz, ukoić, uspokoić, łagodzić.
- Po angielsku, proszę. - Zadowolić.
Po to tu właśnie przyszedłeś? Więc, przeprosiny nie przyjęte.
Nie przepraszam, bo tego nie zrobiłem! To ci to zrobiło.
W domu mieszka skrzat i chce, byśmy go opuścili.
To niesamowite.
Umiesz czytać!
Mówię ci, że coś żyje w tym domu z nami,
i Arthur Spiderwick o tym wiedział,
dlatego właśnie napisał ten poradnik!
Jestem nieco zagubiony. Kogo trzeba udobruchać?
- Skrzata? - Nie, Bogarta.
Więc mamy Skrzata i Bogarta?
Skrzat zamienia się w Bogarta, kiedy wpada w złość,
a stało się to, gdy Mallory zniszczył jego norę.
Uwielbia miód.
- To dlatego mamy tu tyle miodu. - Serio?
Nie słuchaj go, Simon.
Chodź, idziemy coś zjeść.
Halo!
Halo?
Przepraszam, że zniszczyłem twój dom, ale zrobiłem ci nowy.
I przyniosłem ci trochę miodu.
Czytałem, że go lubisz.
Mam taką nadzieję.
Mam nadzieję, że to cię uspokoi.
Będę w pobliżu.
Mam nadzieję, że naprawdę istniejesz.
Halo?
/O rany!.
/Co za pyszny, pyszniasty, /smakowity miodek.
Taki dobry! Że palce lizać!
Czekaj! Nie skrzywdzę cię!
Trzymaj, masz tu trochę więcej miodu!
/Nie powinienem, naprawdę nie powinienem. /To znaczy, jeśli nalegasz.
/O rany! /Ale dobre!
Gdzie jesteś? Dlaczego nie mogę cię zobaczyć?
Nie widzicie nas, a teraz już tak. Ale tylko, gdy tego chcemy.
My? Masz na myśli wszystkie magiczne stworzenia,
które opisywał Arthur Spiderwick.
Książka! Na Boga!
/Wybacz mi, mistrzu, że cię zawiodłem! /Nawaliłem, nawaliłem, nawaliłem!
/Twoje polecenia były proste: /"Chronić książkę".
Zrobiłem to, ukryłem ją, zamknąłem, zakląłem.
Zrobiłem co mogłem, w kufrze zamknąłem!
Ale ty szukałeś, szukałeś i znalazłeś książkę!
Ze skrzyni ta rzecz skradziona została!
/Ty głupi chłopcze!
Idioto! Ślepyś jest? Notkę sporządziłem na przedniej okładce!
Czytać nie potrafisz?
/Po co je tworzyć, /kiedy nikt ich nie czyta?
Przepraszam. Masz! Więcej miodu!
Nie! Nie nabiorę się na to!
Och! Jakież to pyszne.
A mówią, że to ja miewam napady złości.
/"Chronić książkę. /Niczym własną rączkę!"
Musisz chronić książkę. Ale kto kazał ci ją chronić?
- Czekaj! Co właśnie powiedziałeś? /- Chronić księgę, chronić księgę.
/To nie było skomplikowane. /Miałem tylko chronić księgę. To wszystko.
Arthur Spiderwick.
On ją napisał i kazał chronić.
Rzekłem mu, "Mistrzu, musimy ją zniszczyć!"
A on, "Musimy chronić księgę."
"Trzymaj ją w kręgu, z daleka od ogra".
Ogra? Masz na myśli Mulgarata?
Tyle lat pracy, zrujnowane przez takiego małego... pacana!
Krąg, krąg, mały głupcze. Mały głupiec przerwał krąg!
Chwila! Jaki krąg?
Dobrze.
Zobacz. Tutaj.
/Czekaj. Czytałem o tym. /Ochronny krąg.
Chroni dom, a w konsekwencji książkę.
Bezpieczny w kręgu! Bezpieczny w kręgu!
- Przed kim? - Przed nimi!
Przed kim? Kim oni są? Nic nie widzę.
Tibbsy, chodź do mnie!
Czas na śniadanie! Panie Tibbs?
Dobra, co zrobiłeś z kotem Simona?
Nie przyszli tu po kota. Chcą tej książki!
Co to takiego? Co tam jest?
To gobliny! Gobliny są tutaj.
I wszystko przez to, że wyjąłeś tę książkę
i praktycznie wymachiwałeś im nią przed pyskami, ty mały pacanie!
Simon!
Proszę! Teraz patrz co narobiłeś!
Simon! Zabierają go gdzieś. Co się dzieje?
Kamień! Kamień! Spójrz przez Kamień!
Co do diabła?
Nie! Nie!
- Książka tu zostaje lub wszyscy zginiemy! - Puszczaj! Potrzebuję jej!
Musi pozostać w kręgu! W kręgu!
Mamo!
- Mama! Gdzie jest mama? - Poszła do pracy, zrozumiano? Ja tu teraz dowodzę.
Dokąd idziesz?
Psychol.
/Pomocy!
/Co wy robicie?! /Pomocy!
/Daj mi, daj mi.
Daj mi nogę! Dawaj ją!
/Dawaj nogę! /Noga!
/To nie noga!
To jest noga! Imbecyle.
/Mój Boże.
Simon.
/Nie ruszaj się.
/A teraz powoli podnieś swoją stopę.
Czekaj! Nie idź tam, bo cię zobaczą!
Więc jak? Jesteś ze mną, czy z nimi?
Którą stronę wybierasz? Określ się!
Twoją! Jestem po twojej stronie
Więc musimy zaklepać nasz sojusz.
/No co? /To jest dobre.
- Kim jesteś? - Jestem Kwikołek.
I jestem tu, by zniszczyć ogra, Mulgarata, który zabił moją rodzinę!
Pomożesz mi uratować brata? Proszę?
Tak! Jasne!
Chciałem to zaproponować, chwilę po tym, jak tylko uwolnisz mnie z klatki.
- Więc dawaj! Uwolnij mnie! - Dobrze.
Otwieraj. Tak, tak. Dobrze.
Teraz za mną i gęba na kłódkę.
Dobra, to nasz plan.
Ja znajdę gdzieś tutaj jakąś bezpieczną pozycję i zrobię małe zamieszanie moją laseczką.
A wtedy ty wyskoczysz ze swoim nożykiem i samodzielnie pokroisz bestię.
Podoba mi się ten plan. Dobry plan. Sprytny.
Jaką bestię?
Oczywiście Ogra! Mulgarata!
- Ja chcę tylko uratować mojego brata. - A ty znowu z tym bratem?
Dobra, w porządku. Uratowanie go będzie znacznie łatwiejsze po zabiciu ogra.
Zaufaj mi. A teraz zostaw ten kamień.
Potrzebujesz obojga rąk, by udusić goblina.
Ale jak go zobaczę bez...
Trafiony!
Dałem ci Wzrok, dar, który możesz uzyskać tylko od hobgoblina.
Ohyda!
Nie ma sprawy. A teraz idziemy.
- Simon! - Jared.
O mój Boże! O mój Boże!
Jared, co się dzieje? Wydostań mnie stąd.
Trzymaj się.
Odetnę cię.
- Jared! - Wracaj tu.
Ukryj się.
Jared!
/Mulgarat!
- Co oni robią? - Przywołują Mulgarata. Przygotuj się.
/Mulgarat! Mulgarat! Mulgarat!
To jest Mulgarat?
To tego ogra tak bardzo się wszyscy boicie?
Takiego staruszka?
Niech cię wzrok nie zwiedzie.
Właśnie tego chce.
Proszę o wybaczenie.
Poprosiłem moich przyjaciół o zaproszenie cię na to małe spotkanie.
Okazali się nieco... nadgorliwi.
To goblin dla ciebie.
Moje przeprosiny.
Co ze mną zrobisz?
Nie chodzi o to, co z tobą zrobię.
Tylko, czego od ciebie chcę.
Przewodnik Arthura Spiderwicka.
Wiem, że go znalazłeś.
To wszystko i będziesz mógł spokojnie wrócić skąd przyszedłeś.
Tylko oddaj mi tę książkę.
Nie mam jej.
Nie mam. Zobacz.
Przeszukać go!
Co? Gdyby Mulgarat poznał tajemnice tej książki,
to mógłby nas wszystkich pozabijać!
W swej człowieczej formie jest słaby. Teraz albo nigdy.
Dalej! Śmierć ogrom!
Ptaszek!
Cudowny! Wracaj tu!
Zaraz wracam! Zabij go, gdy nadarzy się okazja! Pamiętaj o planie!
Ruszaj się!
Kieszenie. Przeszukajcie kieszenie.
/Kieszenie! /Nie, te tutaj!
/To są kieszenie, idioto!
To wszystko, co znaleźliśmy, Mistrzu.
Czy oni mają książkę?
Nie.
Ale wiem, gdzie ona jest. Zdobędę ją i ci ją oddam. Przysięgam.
W tobie pokładam moje zaufanie.
Jeśli przyniesiesz mi książkę,
twoje życie będzie się toczyć, jakby nic się wydarzyło.
Jednakże, gdy zawiedziesz,
to obawiam się, że będę musiał znaleźć kogoś innego, by zdobył dla mnie tę książkę.
Idź. Ruszaj.
Biegnij.
Idź.
/Mulgarat! Mulgarat! Mulgarat!
/Zawiodłeś mnie, Czerwonogłowy!
Jest dwóch chłopców o tej samej twarzy.
Jared i Nie-Jared. Wzięliśmy nie tego, co trzeba.
Więc odszukaj Jareda, zabierz mu książkę i zabij ich!
Zabij ich wszystkich!
Ruszamy!
Głupek!
Przez twoją głupią książkę, te stwory prawie mnie zabiły!
- Są niedaleko. - Nie zniosę tego.
Chodźmy do domu i oddajmy im tę książkę.
W domu jej nie ma. Mam ją tutaj, w moim plecaku.
- Co? Więc im ją oddajmy. - Nie, bo i tak nas zabiją!
Więc...
- Dawaj ją! - Przestań!
Oddaj ją!
Książka!
- Brać ich! Ruszać się! - Spadamy!
/Za nimi!
/Dorwać ich! Dorwać! /Rozerwać na strzępy!
/Ale nie książkę! /Nie uszkodźcie książki!
/Jared! Jared! Tutaj! /Pomóż mi! Pomóż!
Chodź!
- Uspokój się! - Trzymaj je z dala! Z dala ode mnie!
Już dobrze. Wokół domu wyrysowano krąg ochronny.
- Wewnątrz niego jesteśmy bezpieczni. - Tu jesteś.
Jak wiesz, przejęłam dowodzenie,
więc nie możesz gdzieś sobie pójść, bez poinformowania mnie o tym.
- Brać ją. - Mallory, chodź tutaj, szybko!
Już!
- Co? Nie krzycz na mnie. - Mal, chodź tutaj!
Biegnij do drzwi frontowych! Szybko!
Nie będę nigdzie biegła i przestań rzucać we mnie kamieniami!
Posłuchaj go! Jesteśmy otoczeni przez gobliny!
Wejdź do ochronnego kręgu!
Na Boga, Simon, też cię tym omamił?
Po raz ostatni powtarzam, nie ma czegoś takiego jak...
Co się dzieje?
Nie, Mallory, są niscy. Celuj poniżej kolan. Na dziesiątej.
Na dziesiątej!
Mallory! Mallory! Na dwunastej!
Za tobą! Za tobą! Na szóstej!
Teraz na trzeciej!
Łap i patrz przez to!
Chodź tu! Już jesteś bezpieczna.
Jesteś bezpieczna.
Teraz mi wierzysz?
Mamo!
Będzie niedobrze! Już jest niedobrze!
- O Boże. - Jest źle.
- Mamo! - Jared!
- Co to za stwory? - Już ci mówiłem, gobliny.
Już dobrze, Simon. Wszystko w porządku.
Nie, nic nie jest w porządku! Nic nie jest dobrze!
On ma rację Co ja wygaduję? Oczywiście, że nie jest!
Ile tych kreatur jest na zewnątrz?
Nie wiem! Rozumiesz? Nie ruszajcie się! Zaraz wracam!
Jared! Boże, pozabijają nas!
Zaraz wrócę. Dociskaj to.
Dociskać? Co?
Jared?
Czemu oni to robią? Czego oni od nas chcą?
Książki.
Boże! Nadchodzą ze wszystkich stron!
Wiem. Widzę.
To nie może być prawda. To się nie dzieje naprawdę.
Skąd masz tę książkę?
Książka była tutaj, z wielkim ostrzeżeniem, które mówiło:
"Nie czytać", a ty ją przeczytałeś?
To książka. Czytając ją nie sądziłem, że wyzwolę furię goblinów, jasne?
Ale rzecz w tym, że ty nigdy nad niczym się nie zastanawiasz!
- Zawsze tak postępujesz! - Tak, oczywiście.
Nie myślisz, tylko działasz!
Może pomyślałbym, gdybyś przestała nawijać.
Pakujesz się w kłopoty, a my za to płacimy.
Skoro taka z ciebie bystrzacha, to co powinniśmy zrobić?
Skoro te walnięte gobliny chcą tej książki, to oddajmy im ją!
Nie!
Odsuńcie się! Książka zostaje tutaj!
- Właśnie tutaj! Tutaj, tutaj! - Nie! Mallory, nie!
Co to za paskuda?
Czy nie wyraziłem się jasno? Nie ważcie się tego tknąć!
- Przestańcie! - Odgryzę wam palce!
Przynieś trochę miodu z kuchni.
- Co? - Zrób to!
/No chodź! Spróbuj! /Spróbuj tylko!
- Idź! - Zostaniesz bez palca, ty...
Ty... Wynoś się stąd!
- Wszystko popsułeś! - Chroń książkę.
Dobrze, obiecuję.
- Mallory! - Już idę!
- Miód już nadchodzi. - Idioci!
- Nie chcę waszego cuchnącego miodu! - Pij, pij.
- Już dobrze. Już dobrze. - W porządku?
Wiele z tego nie jest w porządku.
Nawet nie wiem od czego zacząć.
Dlaczego mogę go zobaczyć bez tego kamiennego krążka?
Bo pozwala nam się widzieć.
Naparstku, co się stanie, gdy gobliny przejmą książkę?
Umrzesz ty, umrę ja... rach, ciach, ciach! Wszyscy w piach.
- Co to znaczy, że wszyscy umrzemy? - Myślę, że to znaczy, że wszyscy umrzemy.
Nie poznać sekretów naszych. Nie może! Ogrowi ufać nie można.
On ma rację. Nie możemy jej oddać Mulgaratowi.
I tak nas wtedy zabije. Słyszałem jak to powiedział.
Więc... Spalmy ją.
Nie!
Oddaj ją! Oddaj książkę!
Wybacz nam, Mistrzu! Wybacz nam!
Oddaj nam książkę!
Dobrze, dobrze, poczekaj!
Wygrałeś. Jesteś silnym i mądrym chłopcem.
Więc, nie bądź głupi. Oddaj nam tę książkę. A my puścimy was wolno.
Nie wierzę ci!
/Nie!
Doigrałeś się! Teraz za to zapłacisz!
Książka!
/Książka, książka, książka.
/Książka, książka, książka, /książka, książka.
- Jest zimna. - Nie możecie na zawsze pozostać w kręgu.
A kiedy z niego wyjdziecie, pojawimy się my.
Niech zgadnę. Na książkę rzucono zaklęcie.
Tak, aby uszkodzić jej było nie sposób.
Świetnie.
- Wcale nie odchodzą. - Wiem.
- Nigdy nie odejdą! - Słyszałem cię.
- Czemu on tak bardzo pragnie tej książki? - Nie wiem.
Więc się dowiedz!
Wiem tylko to, że Mulgarat nie może przejść przez krąg bez tej książki.
Więc dopóki pozostajemy w domu, to jesteśmy bezpieczni.
Do kiedy?
Zostaniemy tu długo to skończymy jak ona!
Chwila.
- Ona może nam pomóc. - Ciotka Lucinda? Żartujesz sobie?
Nie znamy jej, ani nawet nie wiemy gdzie jest!
Ja chyba wiem.
Przebywa w sanatorium Woodhaven.
Jak się do niej dostaniemy?
Wyjdziemy poza krąg, to nas dopadną.
Naparstek sekretne przejście zna. Jednak książka w domu swoje miejsce ma.
- Zrobione. Książka bezpieczna. - Dobrze. A teraz idź. Spiesz się.
Dobrze, sądzę, że to rozgryzłem.
To jakiś rodzaj sekretnego systemu tuneli, idącego prosto do miasta.
Długi na milę, w tamtą stronę.
Wejdzie do góry pierwszą drabiną jaką znajdziecie, a sanatorium jest tutaj.
Dzięki.
Gotowa?
Tak. Teraz jestem gotowa.
- W porządku. Idziemy. - Mallory?
Simon, już ci mówiłam, że nie możesz pójść. Z taką nogą tylko byś nas spowalniał.
Wiem, ale znalazłem to. Będziesz lepiej widzieć.
Dobra, Simon.
Idź!
- Hej, jesteście tam? - Pokażcie się!
/Tak, właśnie tutaj, na ganku! /Chodźcie do mnie na ganek!
/Tak, tak, dobrze. /Tutaj, właśnie tutaj.
/Tak, jesteście głodni?
- Jestem na ganku. - Pośpiesz się. Wchodzimy.
Szybciej! Nadchodzą! Otwieraj te drzwi!
Jared, pospiesz się!
- Szybciej! - Do środka!
/Idziemy! /Szybciej!
Czekajcie.
Tędy, tędy.
Szybciej.
Kopcie! Kopcie!
Szybciej!
/"Ochrona przed goblinami".
/"Sos pomidorowy pali ich skórę niczym kwas".
/"Ocet winny powoduje duszności".
/"Sól, daje efekt ślepoty".
Jest tego więcej? Co mówi książka?
- Odsuń się od książki! - Dobrze, to ty ją otwórz.
Gdzie ona jest? Gdzie ją włożyłeś? Gdzie?
Tutaj.
O nie. Jared.
- Co wy z nią zrobiliście? Kłamcy! Kłamcy! - Nie, to nie ja.
Wszyscy kłamcami jesteście! Gdzie jest książka?
- Wziąłeś książkę? - Musimy ją pokazać Lucindzie.
- Która droga prowadzi do miasta? - W prawo.
Wezwijcie trolla.
Teraz w lewo. Idziemy w lewo!
O Boże. Co to było?
- Troll ziemny. - Co?
Biegiem!
Tędy!
Szybciej!
Jared!
Jared, chodź!
Nic wam nie jest? Czy kogoś potrąciłem?
Tak. Dziękujemy!
Teraz wciskasz F1, i dwa razy Tab.
Na koniec Shift i Enter, by uzyskać wynik.
Wiem, trzeba dużo zapamiętać, ale spróbujmy jeszcze raz.
Gotowe.
Więc sos pomidorowy naprawdę zabija gobliny?
Jared, rusz się.
- Naprawdę się śpieszycie. - Jesteśmy bardzo podekscytowani, mogąc ją zobaczyć.
- Piękne kwiaty i szpada. - Trenuję szermierkę.
Lucinda? Masz gości.
Jeszcze więcej soli.
Spokojnie. Już dobrze, już dobrze.
Ciocia Lucinda?
Jestem Mallory Grace, a to mój brat, Jared.
Nasza mama to Helen.
Mamy kilka pytań.
- Przeprowadziliśmy się do cioci domu. - Co takiego?
O nie.
To nie jest bezpieczne.
Po co to zrobiliście?
Mama powiedziała, że dostała go od cioci jako jedyny żyjący spadkobierca.
- Musicie stamtąd uciekać. - Nie możemy.
Nie mamy dokąd pójść.
- Tam nie jest bezpieczne. Nie rozumiecie. - Rozumiemy.
Wiemy o wszystkim. Widzieliśmy ich.
W porządku. Oni widzieli.
Mallory, patrz.
Nie, nie. To nie dla ciebie.
Ona ma rację.
Zjesz to, a już nie poczujesz chęci na jedzenie ludzi.
- Skąd to wiesz? - Znalazłem to.
Przewodnik twojego taty.
Do środka, szybko!
Szybko!
Czy wiecie, co zrobiliście, wynosząc dziennik poza krąg?
Wiecie, co mogłoby się zdarzyć, gdyby wpadł w niepowołane ręce?
Nie wiemy. Dlatego przynieśliśmy go do ciebie.
A więc nie czytałeś jej.
On ją przeczytał.
A więc wiesz więcej, niż powinieneś.
Wasze życie jest w niebezpieczeństwie.
Nie czytałeś notki?
Prosimy. Nie wiemy, co robić.
Nie może nam ciocia powiedzieć czegoś, co by nam mogło pomóc?
Ta książka nie sprowadziła na moją rodzinę niczego, poza bólem i rozpaczą.
Powiedziałabym, że to praca jego życia, ale będąc szczerą, to było całe jego życie.
/Ostatni raz, kiedy go widziałam, /był bardzo wzburzony,
/niemal majaczący.
/Pamiętam go jak biegał poprzez dom,
/z szaleństwem w oczach.
/To był dzień, gdy stworzył krąg.
/Dzień, w którym zorientował się, co zrobił, /zbierając największe sekrety w jednej księdze.
/Księdze, którą Mulgarat zechce użyć do /zniszczenia wszystkich innych baśniowych stworzeń.
/I nic, nawet ludzie, /nie będą mogli go powstrzymać,
/przed staniem się najpotężniejszym /stworzeniem jakie znał świat.
/Mój ojciec natychmiast zrobił wszystko, /by tylko nas ochronić.
/Wszystko z wyjątkiem...
Mistrzu, księga zniszczona zostać musi!
Nie! Musimy ją chronić!
Strzeż ją wewnątrz kręgu, z dala od ogra!
Potrzebuję więcej czasu, Naparstku. Więcej czasu.
Ale jak widzicie, nie wiedziałam o kręgu.
O nie!
Lucy!
Odsuń się od tych muchomorów!
- Co? - Zostań wewnątrz kręgu!
- Nie słyszę cię! - Lucy! Nie!
Tatusiu! Proszę, pomóż mi! Ktoś mnie ciągnie, tatusiu!
- Zostawcie ją! - Tatusiu!
Lucy, chodź! Zostań tutaj!
- Zostań wewnątrz kręgu! - Tatusiu! Co się dzieje?
- Co się dzieje? - Nie wychodź nigdy poza linię muchomorów!
/Kim oni są? /Czym są te stworzenia, tatusiu?
/Powiedz mi!
/Tatusiu! /Tatusiu?
Tatusiu?
/Sylfidy chroniły całą baśniową krainę,
/a sekrety, które odkrył mój ojciec, /sprowadziły na niego niebezpieczeństwo.
/Więc uratowały go z łap goblinów,
/ale także zabrały go ode mnie.
/- Tatusiu! /- Lucy! Wrócę do ciebie!
Każdego dnia,
stałam na tamtym podjeździe,
i marzyłam o tym, że wejdzie tymi stopniami,
i znowu weźmie mnie w swoje ramiona.
Ale nigdy tego nie zrobił.
Pewnej nocy, śniłam, że widzę go pomiędzy drzewami.
Więc chciałam do niego podejść,
ale coś mi na to nie pozwoliło.
Kiedy oni mówią, że to samobójstwo, a ty twierdzisz, że to gobliny,
to trafiasz właśnie w takie miejsce.
Jak widzicie, sądziły, że przeczytałam tę książkę.
Mulgarat nie powstrzyma się od niczego, by posiąść jej sekrety.
Dlatego też, wy i wasza rodzina, jesteście w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
I jest tylko jedna osoba, która mogłaby wam pomóc.
- Kto? - Mój ojciec.
Twój ojciec? Ale twój tata nie żyje.
Nie! Nie jest martwy.
Elfy powiedziały mi, że żyje!
Trzymany, jako więzień, za swą wiedzę, przez sylfidy.
Musicie go odnaleźć,
oddać mu jego księgę i zmusić go do jej zniszczenia.
To wasza jedyna nadzieja.
- Nie! - Dawaj to!
Jak on się tu dostał?
- Nie! - Okropne, straszne!
Mama?
Bezużyteczne!
- Bezwartościowe! - Czekaj.
Chwila, chwila. A to co takiego? Co to?
Miałeś księgę w swoim posiadaniu,
a jedyne co mi przyniosłeś, to strony o rusałkach i zwyczajach zmiennokształtnych!
Nie krzywdź mnie.
To boli!
Zaklęcie dla kręgu ochronnego.
Wybacz mi, panie.
Gdy wzejdzie księżyc, księga będzie moja.
Czerwonogłowy, musimy przyrządzić miksturę.
O nie. To nie brzmi dobrze.
Muszę odnaleźć tego chłopca. Muszę go ostrzec.
Albo po prostu się ukryję. Podoba mi się ten plan.
Więc mówisz, że znalazłeś tę książkę,
która podpowiedziała ci jak zobaczyć skrzaty, gobliny i rusałki,
i ogólnie wszystko kręci się wokół tego.
Mówiłem, że mi nie uwierzysz.
- A ty co o tym sądzisz, Mal? - To prawda, mamo.
Nie, to nieprawda!
Uważacie mnie za aż tak głupią,
bym nie dostrzegła, czemu to wszystko ma służyć?
Nienawidzicie tego domu,
chcecie wrócić do Nowego Jorku i swojego starego życia!
Pozwólcie, że będę całkiem szczera i powiem,
że to się nie wydarzy.
Ponieważ nie stać nas na Nowy Jork, ponieważ...
To właśnie dlatego odszedł nasz tata.
Przepraszam?
Kiedy ktoś próbuje powiedzieć ci coś,
czego nie chcesz słyszeć, to właśnie tak się zachowujesz.
Przestajesz słuchać i zaczynasz krzyczeć.
Ciągle robiłaś tak przy tacie.
- Przestań. - Sam widziałem.
Tak, widziałeś to, co chciałeś zobaczyć.
Nie potrafisz słuchać i dlatego od nas odszedł!
Wysiadać.
- Co? - Powiedziałam, wysiadać.
Z chęcią.
Nienawidzę cię i nie chcę z tobą mieszkać!
Nie uważasz, że powinnaś mu powiedzieć?
Idź do środka, Mal. Omówimy to, kiedy wrócę do domu.
O rany! Tacy zorganizowani jesteśmy. Zorganizowani, zorganizowani, zorganizowani.
Popatrz na to. Bardzo dobre. Jeszcze więcej bomb dla ciebie.
Księga! Co się z nią stało? Co z nią zrobiliście?
- Już dobrze, już dobrze. Ja z nim pogadam. - Zaplamiona!
Powiedziałeś, że nie zabierzesz książki i nas okłamałeś!
- Oszukałeś go! - Wiem. Przepraszam za to.
Jared, chyba powinieneś tu przyjść i to zobaczyć.
Widzisz? Nie ma goblinów.
- Myślisz, że się poddali? /- Mylicie się!
Gobliny się nie poddają. Są na to zbyt głupie.
Są nieustępliwe i obecnie coś knują u siebie,
i dlatego przyszedłem tu do was.
Teraz jest najlepszy czas na...
Ptaszka! Ptaszka!
Chodź do mnie, chodź tutaj. Nie odlatuj! Nie, chodź tutaj!
- Co to takiego? - Kwikołek.
Chwila.
- Czy ptaki żyją w tych małych domkach? - Tak.
Mój Boże. Genialne. Kto to wymyślił?
Możesz włożyć tam swój jęzor.
/Kwikołku!
Mówiłeś, że gobliny coś knują. Co dokładnie?
Mieli pewne strony z tej książki. Tej głupiej książki!
Nie rozumiesz. Rozmawiałem ze Spiderwickiem.
Dzieliłem z nim sekrety hobgoblinów.
/Ale Mulgarat wykradł dokładnie tę stronę, /i użył jej do zabicia mojej całej rodziny!
Jeśli pozna tajemnice całej księgi,
zrobimy to samo ze wszystkimi, włączając w to was!
A teraz nadchodzi. Jak powiedział: "Gdy wzejdzie księżyc".
Będziemy czekać. Przygotujemy pułapkę.
Ty ze swoim nożykiem i ja ukryty bezpiecznie w pobliżu tych domków dla ptaków.
- Kto to jest? Kto tam jest? - Jeszcze więcej ogromniastych ludzi!
Rekruci do nowego przymierza!
Dołączcie do naszej przygody!
Zemsta albo śmierć!
Miejmy nadzieję, że zemsta.
Oto nasz plan.
Nie, nie, Czekaj, chwilę! Musimy się zjednoczyć! I być w ciągłej gotowości!
Tato, zostawiłem ci cztery wiadomości.
Dlaczego jeszcze nie oddzwoniłeś?
Gdzie jesteś?
Musisz tu jak najszybciej przyjechać. Dzieją się tutaj bardzo szalone...
i dziwne rzeczy.
Złe rzeczy, naprawdę złe.
A ty obiecałeś, że po mnie przyjedziesz.
Więc gdzie jesteś?
On nie przyjedzie, prawda?
Jest teraz z kimś innym.
Zamieszkał razem z nią.
Nie wróci już do mamy.
Nie wróci.
Mam chciała, by powiedział ci to osobiście.
Czekała na niego, aż to zrobi.
Już dobrze, Tibbsy. Już dobrze.
Boże, nadchodzą.
Jared, co teraz zrobimy?
Lucinda powiedziała, że naszą jedyną szansą jest dostarczenie książki
Arthurowi Spiderwickowi i zniszczenie jej.
Co takiego?
Nawet nie wiemy, czy żyje, nie mówiąc o tym, by go znaleźć.
- Czego szukasz? - Miał swoje zwierzątko.
Zwierzątko? I jakiś piesek Puszek ma nas uratować?
To nie był pies. Tylko gryf.
/Kiedy zawołałem na niego /w ojczystym języku elfów drzewnych,
/on podniósł się z wolna /i przyszedł, by mi towarzyszyć.
Widzicie? Jego ulubieniec może go znaleźć.
Przywołać gryfa w języku elfów drzewnych,
by ten odszukał 125 letniego faceta, który może żyć, ale wcale nie musi?
To twój plan?
I wiesz chociaż jak przywołać tego gryfa w języku elfów?
/PRZYWOŁYWANIE GRYFA
Oczywiście.
Czy to już to?
Czy to działa?
Chyba nie.
Brzmi jak coś większego.
Cip, cip, ptaszku! Leć do Kwikołka!
- Jared! Jared! - Simon, bądź ostrożny!
Tak, tak, tak! Arthura Spiderwicka odszukać czas. Przynieść księgę.
To twój lot. Już czas na ciebie. Leć, leć, leć!
Co? Chcesz, byśmy dosiedli tej bestii?
To nie bestia. To ptak.
Toż to taki przerośnięty ptaszek!
Nie ma mowy, żebyśmy mogli...
/Już dobrze. Uspokój się. /Już dobrze.
Świetny zwierzaczek.
Pośpieszcie się! Na co czekacie? Dosiądźcie go!
Na Boga, to on!
/Arthur Spiderwick.
On żyje.
- Jak teraz wrócimy do domu? - Arthurze Spiderwick?
Dzięki Bogu, że cię znaleźliśmy.
Nie masz pojęcia, przez co przeszliśmy.
- Przepraszam. Czy ja cię znam? - Nie całkiem.
Lucinda, twoja córka, nasza pra ciotka, przysłała nas do ciebie.
Lucy? Ona ma tylko sześć i pół roku.
Nie, nie. Raczej osiemdziesiąt sześć i pół.
To jakiś nonsens. Byłem z nią tego ranka.
A może to było wczoraj?
Nie! To było 80 lat temu!
Musisz mi uwierzyć. Jesteś moim pra, pra wujkiem.
Pomóżcie mi.
Ludziska?
Co tu się dzieje? Co się z nimi dzieje?
To sylfidy.
Ich pieśni musiały zakłócić moje postrzeganie czasu.
To właśnie robią.
Mówisz, że teraz Lucy jest staruszką?
To musi oznaczać, że moja żona...
Mój Boże, co ja narobiłem?
Przykro mi z tego powodu, naprawdę.
Ale musisz nam pomóc. Odnalazłem twoją książkę.
Przewodnik? Nie! Nie teraz, nie tutaj.
Nie słuchaj ich.
Chodź za mną.
/Tutaj! Wejdź tutaj! /Szybko, póki są czymś zajęte.
Księga! Daj mi ją!
Mój przewodnik.
Przewodnik.
Nie powinieneś był go czytać.
Nie powinieneś był wynosić go poza krąg.
Wiem. Wiem o tym, ale przyniosłem ci go, byś mógł go zniszczyć.
Zniszczyć?
Nie. Oszalałeś?
Odkryłem ich wszystkie sekrety.
I ta książka jest tego potwierdzeniem. Ta książka to moje życie.
Masz 125 lat! Twoje życie się skończyło!
A twoja córka spędziła swoje życie bez ojca,
z powodu tej książki.
Nigdy sobie nawet nie wyobrażałem, że rzeczy, których się nauczyłem, mogą do tego doprowadzić.
Wiem coś o tym, choć także chciałbym nie wiedzieć,
ale nic nie można na to poradzić.
Jedyne, czego jestem pewien, to to, że należy zniszczyć tę książkę.
- A to co takiego? - Co?
- Coś nie tak? - Gdzie moja książka?
- Co to takiego? - Naparstek, podmienił stronice.
Prawdziwa książka nadal znajduje się wewnątrz kręgu. Tam jest bezpieczna.
- Nie, Mulgarat ma część stron. - Co takiego?
- Złamie zaklęcie kręgu, jak tylko... - Jak tylko wzejdzie księżyc. Wiem o tym.
Wtedy mama ma wrócić do domu. Muszę wracać.
Nie! One nie pozwolą ci stąd odejść.
Zatrzymają cię z tego samego powodu, co mnie.
Wiemy zbyt wiele.
Więc co teraz zrobimy? Proszę, musisz nam pomóc!
Jeśli jestem tak stary, jak mówisz, to poza polaną jestem bezużyteczny.
Ostatnia rzecz, jaką powiedziałem do mojej mamy, to "nienawidzę cię".
Posłuchaj, synu.
Chłopiec, który był na tyle wytrwały, by mnie znaleźć,
wcale nie potrzebuje mojej pomocy.
Mulgarat pragnie mocy, która przybędzie wraz z wiedzą.
Ty posiadasz tę wiedzę.
Teraz to ty jesteś księgą.
I musisz się stąd wydostać. Właśnie teraz.
Tak!
Sądzę, że mogę je czymś zająć.
Na mój sygnał, pobiegnij do swojego rodzeństwa.
Na ucieczkę zostanie wam tylko parę chwil.
- Ale... - Czekaj na mój sygnał.
Ale...
Tutaj! Tutaj! Mam przewodnik!
Chcecie go? Tak, tutaj!
Weźcie go sobie! Możecie go tu bezpieczne przechować!
Teraz!
Tak, Byronie! Tak!
Zabierz ich bezpiecznie do domu!
Dalej, otrząśnijcie się! No już!
/Cholercia! /Już rozlewają swoją miksturę.
O nie. To mama.
- Mamo! Nie! Zawracaj! - Odjedź stąd, mamo!
Zatrzymaj samochód!
Co?
- Zawracaj, mamo! - Co wy robicie?
Mallory, ty prowadzisz! Wjedź samochodem w krąg!
- Jedź! - Nie będziesz prowadzić samochodu!
Zatrzymaj się! Mal, zatrzymaj go!
Dzięki Bogu.
Czy ktoś mi powie, co się tutaj dzieje?
- Jared, co teraz robimy? - Chronimy dom.
- Simon, liście do donic. - Wiem, wiem.
- Przyczep je do donic! - Się robi.
Mal, Idź na górę i zbierz całą sól Lucindy.
- Całą? - Wszystko!
- Dobrze! - Naparstku!
- Jared! - Naparstku!
Krąg zostanie przerwany! Ujawnij się!
Jared! Jared! Co tu się dzieje?
- Mamo, musisz mi uwierzyć. Dobrze? - Nie! Nie!
Jeszcze słowo o wróżkach i goblinach, a przysięgam, że...
Gobliny, wiem. Książkę ukryłem jednak. Nie znajdą jej.
Miejmy nadzieję, że nie. Chyba że...
Dlaczego ona krzyczy? To ja krzyczeć powinienem.
Krąg zostanie przerwany!
Mamo, nie! On nie stanowi problemu.
Raczej oni.
/Do środka! /Do środka!
Musimy chronić nasz dom. Rozumiesz?
Pośpieszcie się! Otwórzcie wszystkie!
Pokój gościnny zabezpieczony!
- Simon, zajmij się pokojem muzycznym - Dobrze!
Stal, tnie i wypala.
Dobrze, że mieszkaliśmy w Nowym Jorku.
Czekajcie, bo księżyc wschodzi. Już wschodzi.
Krąg został przerwany.
Krąg został przerwany! Do ataku!
Okna i drzwi zostały zabezpieczone.
Zejdźmy niżej. W ziemię! W ziemię!
Przebijcie się! Przebijcie! Dalej!
Reszta, na górę! W górę! W górę!
Dalej, ropuchy! Dalej! Odszukajcie księgę!
Gdzie oni poszli?
Czy to wystarczyło?
Dalej, Jared! Dalej! Idziemy!
Odwrót, Jared! Wracamy!
Dalej! Biegiem!
/Oddajcie mi ją! /Oddajcie!
- Simon, drzwi ogrodowe! - Robi się!
Mal, pomóż mi!
To nie wytrzyma zbyt długo.
Podaj mi rękę.
Ruszajcie! Do środka! Gdzie oni poszli?
Gdzie oni są? No gdzie? Odszukajmy ich.
Ty, pójdziesz na lewo. A ty, na prawo.
Rozdzielcie się. Dokładnie tak! Idziemy!
/Chwilunia! /Chwilunia!
O cholercia!
Nic ci nie jest?
- Udało się. - Tak.
Książka bezpieczna?
Tak. Dobra robota, Naparstku.
Dzięki Bogu.
A to co?
Idziemy.
Tata?
Co tu się stało?
Richard?
- Co ty tutaj robisz? - Co tu się dzieje?
Od czego mamy zacząć?
Chyba od tego.
Co to takiego? Pokażcie.
Nie!
Do czasu, aż nie powiesz mi tego, co miałeś mi powiedzieć.
Co?
Kiedy ostatni raz rozmawialiśmy przez telefon, powiedziałeś, że kiedy się spotkamy,
to będziesz mi miał coś do powiedzenia.
Więc, co to jest?
Popatrz mi w oczy i powiedz mi to.
Chcę tylko, byś mi to powiedział.
/Ja...
Chciałem ci po prostu powiedzieć, że cię kocham.
A teraz mi to pokaż.
Jared.
Zła odpowiedź.
- Jared! - Cofnijcie się!
Co ty zrobiłeś?
- To nie tata! - Co?
O Boże!
A teraz oddaj mi księgę!
Uciekaj, Jared!
/Daj mi tę książkę. /Daj mi tę książkę.
/Odsuń się!
/Naparstek!
/Oddaj ją!
Jared!
Daj mi ją!
O tak.
Daj mi ją natychmiast!
- Chcesz książkę? - Tak.
To sobie ją weź!
Jared! Jared!
- Jared, nic ci nie jest? - Jared, udało ci się.
O mój Boże. Jared, jesteś cały?
Tak! Śmierć ogrom!
Udało nam się! Podesłałeś go do mnie, a ja go zjadłem! To się nazywa współpraca!
Zemsta jest słodka!
Ciągle ją trochę czuję! Jak mi dobrze!
Zrobiłem to! Wiedziałem, że mogę to zrobić! Mówili, że nie dam rady, a udało mi się!
- To przewodnik. - Pomożemy ci.
Jared.
Przepraszam, że ci nie wierzyłam...
Nie, to ja przepraszam.
- Słuchaj, ja... - Kiedy to powiedziałem, to nie miałem na myśli...
Jared, to nie twoja wina.
To przeze mnie.
Chciałam cię chronić,
ale zwyczajnie powinnam powiedzieć ci prawdę.
Twój tata cię kocha, i jeśli będziesz chciał z nim zostać, to...
Nie chcę mieszkać z tatą.
Nie masz nic przeciwko, bym został z tobą?
Czy nie ma nic przeciwko?
/Któż inny by nas wtedy bronił?
Odniosę to do twojego starego pokoju.
Naparstku, mój stary przyjacielu.
Mój mały aniele stróżu.
Tak bardzo mi ciebie brakowało.
Książka bezpieczna jest. Bezpieczna.
Tak... Tak...
I gdyby mój ojciec tu był, powiedziałby, "dobra robota".
Ciociu Lucindo?
/Chyba powinnaś to zobaczyć.
Czy ja śnię?
Nie, moje dziecko. Nie śnisz.
Dziecko?
Czy wiesz, ile mam teraz lat?
Wiem.
Tak mi przykro.
Byłem tak zafascynowany tymi wszystkimi magicznymi stworzeniami, które odnalazłem,
że utraciłem z oczu jedno, które miałem tuż obok siebie.
Ale teraz to widzę,
i nigdy sobie tego nie wybaczę.
Wróciłeś, tak jak obiecałeś,
więc ja ci wybaczam.
Moja droga, jako, że książka została uratowana,
sylfidy pozwoliły mi się z tobą zobaczyć.
Ale... nie mogę tu zostać.
Bo jeśli bym to zrobił,
to wszystkie lata powrócą do mnie, wszystkie na raz i obrócę się w pył.
Więc tym razem, zabierz mnie ze sobą.
Tatusiu.
Lucy.
/- Chodź ze mną. /- Dobrze.
Hej, chodźmy.
Lataj, póki możesz, gryfku.
Łyknąłem ogra w całości. Ty możesz być następny.
/Tłumaczenie: /SHX
/Korekta: /JediAdam
/Reżyseria
/Scenariusz
Film oparty na podstawie serii autorstwa Tony'ego DiTerlizziego i Holly Black.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl
Odwiedź www.NAPiSY.info
Format napisów zmieniony przez www.NAPiSY.info